De Dag des Oordeels van Oranje

De vraag wordt mij continue gesteld, Wie gaat er Winnen? Ja, geef daar als medium maar een antwoord op…..Nederland Natuurlijk ! Kijk eens naar de spirit van onze jongens.. wat een kracht, wat een rust en wat een begeleiding… Uiteraard kijk ik ook voetbal, helemaal te gek! Ik kijk er dan wel op twee manieren naar.. Die tik zit er eenmaal in.
Niet alleen naar het spel, ondertussen bekijk ik hoe het in elkaar word gezet. Het zijn niet alleen onze jongens die hard werken, maar de hele organisatie. Hoe steekt dat in elkaar, hoe is het opgebouwd, dat is wat mijn innerlijk automatisch doet. Wat een teamBUILDING Of we nu winnen of niet, ik vind dit al een geweldige prestatie en naar wat ik om mij heen hoor, wie niet? Jeugd herinneringen komen boven, als meisje van 11 in 1988 Europees kampioen, dat was al helemaal geweldig te ervaren. Met het hele gezin naar de tv kijken, juichen als er gescoord werd, en helemaal nooit te vergeten het spugen van Rijkaard en het fenomenale doelpunt van Marco van Basten. Amsterdam helemaal gek geworden, Auto’s die in de kleuren van de vlag gespoten werden, vlaggen over autodaken, alle herrie die er gemaakt werd. Dat is onvergetelijk en is altijd op het netvlies blijven staan. Jaren later, nu ben ik inmiddels 33 jaar gewacht op een WK als dit.
Gaan we Kampioen worden, mijn intuïtie heeft iedere keer gezegd we komen heel dichtbij… Ik voel van wel… Nederland gaat los! En De Leeuw die in Afrika speelt, hoe mooier wil je het hebben, kan het dan nog anders? De Kleur Oranje is de kleur van o.a. Creativiteit, en Google maar eens waar de kleuren allemaal voor staan. De combinatie Oranje blauw, brengen dingen in een geweldig evenwicht… Hoe spiritueel is de background van onze jongens?

Nu mijn mannetje van 5 jaar gekleed in het oranje tenue die iedere wedstrijd van Nederland het liefste wil zien.  Zijn vraag: mama als Nederland scoort mag ik dan op de bank springen mama? Ja Natuurlijk. Ga maar lekker los, en geniet van dit spektakel. Zelf doe ik dat maar niet, maar juichen doe ik natuurlijk wel. Laat dat kind maar los gaan en wees blij, geniet van deze vreugde.
Het kan hem niet gek genoeg, hij wil een vlag aan het huis, vlaggen aan de auto, en wat al niet meer. Iedere wedstrijd lekkers in huis halen, geluid op cinema om de beleving nog specialer te maken, want ja het zal toch gaan gebeuren, dat is een herinnering waar ook hij weer jaren plezier van mag hebben dit te mogen beleven. We Hebben heel bescheiden vlaggetjes aan de binnenkant van de achterruit in de auto geplakt en ja uiteraard BEESIES! Nou ja, kan mij het schelen, laten we gek doen, Beesies in de kleuren van de vlag op de antenne, en op de achteruitwisser, mijn zoon vindt het prachtig, het liefst ook nog van die begrafenis vlaggen aan de ramen, dat is mij tocht echt te kinky hoor… Een kind van deze leeftijd, hoe gekker hoe mooier… en eigenlijk lijken wij volwassenen ook lekker weer even kinderen te worden, maar dit vond ik gek genoeg om door het dorp mee te rijden. Geen oranje vlaggen aan de ramen dus.
Spuitbussen met de Nederlandse kleuren in huis gehaald… met de belofte dat als we in de finale staan ik zijn haar in de kleuren van de vlag zou spuiten.. iedere wedstrijd vroeg hij het opnieuw.. Opgelost. Hij had vrijdag een schoolfeest en mocht verkleed komen, dus ja een oranje tenue aan en spuiten maar, of ik er nu voor vanavond vanaf ben? Kijken mag hij voor deze keer gewoon, de juf zal het mij morgen vast vergeven.

Jammer genoeg is vorige week iemand langs onze auto gewandeld en had vast geen Beesies, want ze zijn ineens ontvoerd. Hoe ga ik dit uitleggen aan mijn zoon, dat dit triest is zonder dat hij er verdrietig over word? Niets aan de hand dus, hij begon na er even gesproken over te hebben heel hard te lachen, Ik vroeg waarom moet je nu zo lachen?
Hij vertelde mij: nou Mama, die dombo’s hebben nu wel de Beesies gestolen, maar ze zijn zo dom, nu plakken ze niet meer! Nieuwe plakken we niet meer op de auto en de humor van Rickie waardeer ik wel, buiten dat het erg triest is dat mensen die dit gedaan hebben niet erover nadenken dat deze auto voor joker reed voor een mannetje van 5, dus hoe groots is het anticipatievermogen van deze 5 jarige in vergelijking met “de ontvoerders”dan ben ik een trotse mama!

Vanavond gaan we het beleven, wat maakt mij het nu nog uit of ik het goed heb of niet. Ik spreek vaker over wens gedachte en deze speelt eerlijk gezegd een grote rol, dus hoe kan ik  nu zuiver tunen, als ook ik het graag wil? Iets in mij heeft continue gezegd we worden kampioen, omdat de jongens een balans hebben gecreëerd en de hele organisatie zich zo heeft doorontwikkeld, het zou mij niets verbazen als ook spiritualiteit “stiekem” een rol meespeelt, zeker onbewust, alles heeft namelijk een energetische werking.

Ik hoop van harte dat we vanavond allemaal in een giga stemming terecht komen en van onze jongens, onze Oranje Leeuwen mogen genieten, iedereen beleefd vanavond zijn eigen ervaring waarin iedereen nog lang op terug mag kijken… zoals ik en anderen ook nog aan het spugen van Rijkaard(Tjiko lama) en het meestergaol van van Basten denken…
Of Nederland wint of niet, energetisch zal er een enorme doorwerking en doorbraak komen voor Nederland, dit krijgt een positieve werking op ons land en de bevolking, Als “medium”(beter gezegd: energievertaler) zeg ik Nederland raakt weer geopend en heeft er weer zin in, Dus Jongens geef ons vanavond deze voorzet… Maken wij het af!
Have Fun!
In Kracht, Licht, Liefde en Oranje
Mireille

Mijn Oma

Wat was ik verheugd, mijn Oma kwam weer door. In 1e instantie had ik niet in de gaten dat zij het was. In de korte tijd dat ik in het “vak,” medium/paragnost zit, mocht ik alles in een sneltreinvaart ervaren en leren. De ene na de andere ontwikkeling diende zich aan, bij mij betekend als, de ene na de andere les. Het waren een paar flinke examenstukken mag ik wel zeggen hebben, maar ze hebben mij laten groeien tot wat ik nu mag zijn en mag betekenen als spiritueel medium.  Vanaf het begin is mij verteld, dat ik me heel snel en ruim zou ontwikkelen, ik begreep toen niet helemaal wat er bedoeld werd, achteraf was het licht uitgedrukt in de lessen die ik mocht ontvangen.
Zo ook kwam het mediumschap, het communiceren met overledenen naar voren. Als bij mij overledenen zich aandienen, laten zij altijd iets zien ter identificatie. Dit is wel zo handig omdat ik dan dingen doorgeef die alleen die persoon kan weten en niet ik. Dit is een soort “code” die gebruikt wordt om mensen te laten weten dat het ook echt die overleden persoon is. Op deze manier kwam ik ook met mijn eigen oma in contact, zij is één van mijn begeleiders net als mijn Opa. Mijn opa komt alleen als het om speciale zaken gaat, dan weet ik waar ik op mag letten. Hij wijst mij bijvoorbeeld op bepaalde mensen en laat mij weten hoe ik dan de dingen aan kan pakken. Mijn Opa en Oma hadden veel kleinkinderen, hun gezin zelf telde al 8 kinderen, dus de familie is best uitgebreid. Toch kon ik het altijd wel goed vinden met mijn oma en zij was een aparte vrouw. Toen ik jaren ouder was en weleens bij Oma op bezoek ging had ik ook veel meer gesprekstof met haar en begrepen we elkaar zonder te veel woorden uit te wisselen. Anderhalf jaar geleden begon mijn overleden Oma door te komen, ineens sloeg er een deur dicht, niet met een klap maar wel heel duidelijk. Zelf had ik nog niets in de gaten, totdat ik een toenmalige vriendin sprak en dit vertelde, zij is een medium en sjamaan. Zij vertelde dat het mijn oma was, direct kreeg ik te horen: “deur dicht.” Op deze manier liet oma mij iedere keer opnieuw weten dat ze er was. Bezoekjes van  Oma, kenmerkte zich in:  “de deur dicht”. Voor ons werd dit heel normaal, het Deur dicht-woord. We lieten vaak de kamerdeur openstaan en het huis tochtte enorm. Ik vond het erg bijzonder en leuk, maar goed, ik wilde graag meer contact. Ik vroeg aan mijn Oma dat ik haar graag wilde begrijpen en of ze een andere manier van communiceren kon aannemen.
Ook heb ik een hele mooie ring van Oma en deze draag ik altijd. Mijn moeder heeft deze van mijn oma gekregen en heeft deze aan mij geschonken omdat ze wist dat ik veel oma had, en veel waarde hecht aan zulke dingen. Wanneer ik soms de ring af heb gedaan en deze weer om mijn vinger doe, dan komt  Oma heel snel in beeld en steekt ze haar duim omhoog, wat voor mij betekend, dat ze trots is, dat ik haar ring draag en het prettig vindt. Dit is ook een manier om te verbinden. Het contact is er ook zonder ring, alleen als ik de ring draag, wordt het versterkt . Mijn Oma was een trotse vrouw en ik draag de ring dan ook met trots!

Op een dag ging weer die deur dicht:  Hallo Oma kom maar op, wat kom je me vertellen?
Ik kreeg haar duidelijk te zien, maar ik kreeg niet helder door, wat ze mij wilde komen vertellen. Mijn moeder zat beneden en ik vertelde aan haar dat Oma weer op bezoek was geweest en het mij niet duidelijk was wat ze kwam vertellen. Het is namelijk zo, zij die “over” zijn, kunnen vaak niet direct vloeiend met de aardse wereld communiceren, dit heeft tijd nodig omdat overledenen ook  op rust moeten komen. Ik mocht dus een manier met Oma creëren om samen met haar te kunnen communiceren, ze staat ook heel dichtbij mij. Ik zit beneden in de kamer met mijn moeder een kop thee te drinken en wanneer ik haar alles vertel komt ineens Oma in onze aanwezigheid en noemt de naam van mijn tante, ik snapte weer niet waarom…
Dezelfde nacht had mijn zoon een hele heftige Spuedo-Krups aanval en hierdoor moest ik met hem naar de huisartsenpost om hem een medicijn te laten toedienen, waardoor het snel over gaat. Pppfff wat een heftige nacht hadden we achter de rug. De volgende morgen zegt mijn moeder ineens: “Mireille, je tante is toch verpleegster geweest?” OOOOHHHH, jeetje, ik snapte dit achteraf, hier baalde ik echt van! Toen heb ik een collega medium gebeld en gevraagd hoe dit kon, want ik wilde het echt beter begrijpen wanneer mijn oma met dit soort boodschappen aankom. Het antwoord was dat ik geduld moest hebben. Wanneer je eenmaal contact hebt, wil je het ‘t  liefst met alles erop en eraan. En ongeduldig dat ik werd.

Als klein meisje van ongeveer een jaar of 6, kwam ik met familie bij Oma op bezoek. Opa en Oma van Rijn woonde in een wit vrijstaand huisje met een pad van kiezels en een erf van kiezels. Ondeugend en rebels als ik als kind was, deed ik vaker iets wat in mij opkwam vanuit een impuls. Ik was met neefjes en nichtjes buiten aan het spelen en wilde mij uiteraard stoerder en groter voor doen tegenover de oudere kinderen. Het wc raampje stond open. Of ik werk opgestookt, weet ik mij niet meer te herinneren.
Ik, “Mireille” wilde wel even laten zien wat ik durfde:, Ik pakte onder het zicht van neefjes en nichtjes een hand kiezels en gooide deze door het wc raampje naar binnen. Dat was lachen, maar niet wetend dat de wc bezet was, kwam er een grote schreeuw naar buiten, wat bleek: mijn Oma zat op de wc, Oeiiii!!
Mijn Oma was een ferme statige vrouw die erg streng kon kijken en ze keek dwars door je heen. De blik is zeer herkenbaar voor mij als ik naar mijn vader en mijn zoon kijk.  Eenmaal binnen durfde ik niet te zeggen dat ik het had gedaan, want oma voelde ons aan de tand en “deed’ boos. Misschien was ze ook wel boos dat weet ik mij niet meer te herinneren, maar goed, ze keek mij aan en stak haar vinger op, ik ontkende. Ik was heel bang om op mijn donder te krijgen en niemand verklapte gelukkig  dat ik het had gedaan, maar oma wist heel goed wie één van de daders kon zijn, en “helderwetend” als ze was, niemand had het zogenaamd gezien. De blik van Oma naar mij vertelde genoeg. Ze liet mij met haar ogen heel duidelijk weten dat ik het was, dat voelde eigenlijk nog veel erger dan op mijn kop krijgen, jokken omdat je bang bent op je donder te krijgen, maar dan die blik van oma….die was nog veel erger. Oma zei niets, maar keek alleen waardoor zij heel krachtig liet merken dat ze dondersgoed in de gaten had, dat ik de kiezels door dat raampje had gegooid. Maar goed, Oma maakte zo’n indruk en de strenge blikken van anderen maakte mij zo bang, dat iedereen kwaad op mij werd. Ik begreep na deze impulsieve daad wel dat het niet zo’n leuke grap was voor degene die op de wc zat. Echter had de baldadigheid wel ergens vandaan moeten komen, het komt niet van mijn moeders kant en de verhalen die oma mij over vroeger vertelde, moest het wel vanuit de van Rijnen kant komen.
Sinds een maand of twee is de communicatie een stuk duidelijker, na het Speudo-Krups incident kreeg ik ineens heel duidelijk door, dat mijn oma dit echt was. Ook wist ik waarom zij het was. Daar twijfel ik nooit meer aan. Soms moeten we voorzichtig zijn en te allen tijde adviseer ik anderen ook aan om identificatie te vragen, zodat je tekens krijgt wie het is en dat deze persoon het ook echt is. Oma identificeert zich opnieuw en waarmee? De deur gebruikt ze nog steeds, maar ook komt Oma duidelijker in beeld en kijkt mij met vriendelijke ogen en met een klein beetje spot aan, en steekt haar vinger op. Iedere keer als Oma dat doet, laat Oma mij een goudblond meisje zien van een jaar of 6 die stenen door het wc raampje gooit. Tja,wat moet ik daar nog op zeggen. Ik kan alleen maar beschaamd grinniken en oma glimlacht, dus ze heeft het mij vergeven.
Zou ze toen al geweten hebben dat ze me terug kon pakken?
In Liefde met een glimlach,
Mireille

De Kracht van Wensgedachte

Jaren geleden als klein meisje een echte dromer, ik droomde van feeën, elfjes, prinsesjes en wat al niet meer. Ook geloofde ik de sprookjes, want dat waren echt mooie verhalen. Ik wilde dat ik zo’n fee of elfje was. Ook geloofde ik in wensen en toverkracht.
Zo was er vroeger ook ieder jaar kermis in het dorp en had ik een fototoestel gezien dat je kon winnen. Ik had dit in mijn hoofd gezet, hoe jong ik ook nog was,  ik wilde het fototoestel winnen. Dat lukte mij, al begreep ik nog niet helemaal hoe het zat, maar had deze gewonnen, wat was ik er blij mee. Ook zat ik als 8 jarig meisje op Wielrennen en was ik lid van een Wielerverereniging WWV wat staat voor Westland Wil Vooruit. Ieder weekend bij een andere vereniging was er een wedstrijd, de vereniging verkocht dan lootjes. De opbrengst van de lootjes moest natuurlijk de clubkas spekken. Bedrijven en sponsoren om zo’n club heen verzorgden de prijzen. Dan kwamen mensen van de vereniging langs met envelopjes die je kon kopen voor een gulden. In de Envelop zaten dan drie lootjes met een nummer. In de kantine kon je dan op de prijzentafel bekijken of je een prijs had. Soms kon je zelfs een fiets winnen. Ik liet bij een wedstrijd mijn oog op een zilver hangertje van een wielrennertje mijn oog laten vallen en wilde dit diep vanuit mijn hart winnen. Ik heb mijn vader gek gezeurd voor lootjes, na een paar (heleboel)envelopjes vond hij het welletjes, ik moest mij erbij neerleggen, want mijn vader had inderdaad genoeg lootjes gekocht. Niemand had uiteindelijk het zo door mij begeerde hangertje gewonnen. S’avonds eenmaal thuis werd mijn vader of moeder gebeld door onze jeugdleider, dat het hangertje toch voor mij was. De dames van de lootjes die de lootjes controleerden, hadden mij wel opgemerkt en ook mijn verlangen naar dat hangertje. Omdat het hangertje er niet was uitgegaan, werd het mij gegund. Wat was ik gelukkig. Weer iets gewenst vanuit het diepste vanuit mijn hart en ik had geluk.
Toch wist ik onbewust als kind wel dat je kon wensen, want zo heb ik ook eens gewenst dat ik 1e wilde worden met een wielerwedstrijd,  ook dat lukte mij, wellis waar van de 8 mensen, maar wel van goede renners, dus ik vond het een prestatie en was apetrots. Alleen omdat ik een heel onzeker meisje was, dat haar onzekerheid verbloemde door stoer te doen en baldadig te zijn. En eerlijk is eerlijk, rebels ben ik altijd al geweest… Ik durfde nog niet helemaal te geloven dat het zo simpel werkte… als ik er al over sprak werd het door anderen weggewuifd of een beetje bespot… dus dan laat je dit geloof hierin op een gegeven moment ook wel achterwege…
Zo ook een keer op vakantie was mijn moeder haar gouden ketting met kruisje kwijt, We moesten allemaal zoeken van mijn vader, wie deze vond zou twee gulden vijftig verdienen, mijn oudere broer en zus veegden letterlijk de vloer aan met bezems en zochten zich naar. Ik vond het zo rot voor mijn moeder, als hsp er voel je de emotie van een ander heel sterk en dat wilde ik oplossen.
Ik wilde heel graag de hanger vinden, ik liep letterlijk met mijn duim in mijn mond dromend door het vakantiehuisje en riep ineens, ik heb hem gevonden! Daar ligt het… hoe raar het was, we vonden het wel erg grappig, dat ik al dromend en duimend het kruisje vond terwijl de rest zo hun best deed…
Ook kan ik mij herinneren dat wij net waren verhuisd en onze nieuwe buren beter leerde kennen. De buren hadden drie kinderen en een van hun zonen was al jaren spoorloos. Hij was erg handig met zijn handen en alles wat zijn ogen zagen maakten zijn handen was het verhaal.  Hij verdiende daar veel geld mee en kon de weelde niet aan. Hij is aan de drugs geraakt en op een dag verdween hij. De buren hadden al jaren niets meer van hem vernomen. Wat waren deze mensen verdrietig. Ik vond dit zo erg en trok mij dat verdriet enorm aan. Alsof ik hun verdriet kon voelen. Dan ben je dertien jaar realiseer ik mij, dat je dan al zo met het leed van anderen bezig bent, wel bizar eigenlijk. De buren wisten ook niet of hij nog leefde of niet dat was nog het ergste. Dit was toch wel al een hele periode een gespreksonderwerp en enorm verdrietig, dit gun je niemand. Nu ik zelf in mijn leven keihard met de waarheid van drugs ben geconfronteerd begrijp je pas hoe ongrijpbaar zoiets echt is, dat kun je niemand uitleggen als je er zelf nooit mee te maken hebt gehad. De pijn en machteloosheid begrijp ik inmiddels als geen ander. Ook in mijn geboorteplaats was mijn buurjongen overleden aan een overdosis drugs, realiseer ik mij. Ook dat was een enorme shock voor mij, ook al was ik klein en jong, dit had een giga impact op mij gevoelsmatig, al begrijp je niet realistisch hoe zoiets is gegaan, wel weer het verdriet voelde ik weer.
Ik was wel met een geloof opgevoed en op de basis school leerde de leraar van de toen nog 6e klas ons bidden, we lachte er vaak wel om want het was wel erg serieus. Hij vroeg om naasten liefde, dat de mensen in de derde wereld geen honger meer zouden hebben en een beter milieu, wij wisten niet wat wij ervan moesten vinden en deden er erg lacherig over.  Vooral dat we moesten bidden voor een beter ,milieu, dat was toch wel de grap over die meester, maar achteraf was het zo gek nog helemaal niet. We hadden misschien beter kunnen bidden om een ontwaakter bewustzijn voor de mensheid, had vast meer effect gehad;-)
Nu zou ik hem misschien wel willen vertellen dat het wel erg ok, was dat hij dit zonder géne ons leerde, want het heeft mij altijd geholpen te durven bidden. Ik heb er na de 6e klas nog regelmatig gebruik van gemaakt, het maakt mij niet alleen rustiger maar de oplossingen komen naar je toe, ook de wonderen blijken hierdoor de wereld nooit uit te zijn geweest.
Ik lag s’avonds in bed, bijna huilend over de buren na te denken en vond het zo ontzettend erg, dat ik besloot om aan God te vragen of hij deze mensen wilde helpen. Ik vroeg God of hij ervoor wilde zorgen dat de zoon van mijn buren een teken van leven zou geven als hij nog in leven was, of dat deze mensen als hij niet meer zou leven dan een teken of zo konden krijgen als dat zo was. Dit was dus het sterkste bewijs dat ik ooit had gehad, en durfde dit aan niemand te vertellen, ik vond het doodeng. Ik heb het aan één meisje uit mijn klas verteld en zij twijfelde erg aan mijn verhaal, tja had ik waarschijnlijk ook gedaan, was ook wel een apart verhaal en zeker op die leeftijd. Een week of misschien twee weken, dat weet ik niet meer, hoorde ik het “goede”nieuws van mijn moeder. De zoon van de buren had een vriend uit zijn oude woonomgeving opgezocht en ze zijn samen naar zijn ouders gegaan. Wat waren mijn buren opgelucht… hoe de rest allemaal verder verlopen is weet ik niet meer exact, mijn “oude”buren zijn inmiddels overleden, met hun kinderen heb ik verder geen contact meer, zij waren de deur al uit, toen wij daar kwamen wonen…
Toch bleven dingen in mijn leven wel zo gaan. Als 12 jarig meisje had ik besloten dat ik bloemiste wilde worden, ik wilde eigenlijk ook een hele goede en bekende bloemiste worden met een hele mooie bloemenwinkel, ik droomde vaak weg bij de gedachte dat ik later een eigen bloemenwinkel zou hebben en dat ik hele bijzondere dingen mocht maken…Op mijn 19e kwam ik per toeval in een verwaarloosde bloemenwinkel die een oud werkgever had overgenomen om er toch iets van te maken. Van mijn eerste werkgever in de bloemen, de Bloemist van Zoetermeer en omgeving leerde ik bloemen en het materiaal te gebruiken zoals je het in de naruur tegenkwam, dus hij heeft hierdoor al een klein Sjamaantje in mij ontwaakt, hierdoor ben ik nog veel meer op de natuur gaan letten.
Wow, wat een leuk winkeltje dacht ik nog, als ik deze winkel zou hebben zou ik het wel weten hoor, dan zou ik er iets moois van maken. Wel was ik op dat moment aan het oriënteren, want zelf een bloemenwinkel hebben was nog steeds mijn voornemen. Een paar maanden later was dit beruchte winkeltje ineens mijn winkeltje…
Daar werd ik wel enorm met mijn paranormale gave geconfronteerd en wist mij er echt geen raad mee, want het spookte gewoon in die winkel. Op een gegeven moment ging ik er steeds meer op letten, want dingen stonden de volgende dag ineens op een andere plek  en er gebeurde vreemde dingen. Nu vertrouwde ik mijn bovenbuurman ook niet, want die kon vanaf zijn balkon het tuintje van mijn winkeltje in. Ook was het een rare man, kwam met rare redenen de winkel in met vreemde verhalen. Ik kreeg de kriebels van hem. Ook gaf achteraf de buurwinkel mij een bevestiging dat hij wel een keer bij hun onverwachts op het balkon was getraceerd. Maar goed ook op de dag zelf verschoven dingen of lagen op een andere plek, het was er niet pluis naar mijn idee, zeker de geschiedenis van een van de vroegere eigenaren maakte wel duidelijk dat het niet gek was dat het daar spookte.
Als je 19 jaar bent kun je alles ook niet goed relativeren en plaatsen, zeker niet met deze dingen. Maar ook had ik toen een stagiaire en we waren in de keuken waar we bloemwerk maakte bezig, en de stroeve deur ging open en we hoorde voetstappen door de winkel gaan, om precies te zijn dames hakken, de deur ging erna weer open en dicht. Dit was niet zichtbaar, maar wel hoorbaar. Als niets anders klonk dit als mijn winkeldeur die een bepaalde piep open en dichtging. Ik wist dondersgoed wat dit was, maar de stagiaire vroeg mij ernaar. Ik deed het af met dat het erg gehorig was, en vast bij de buren was, om haar niet ongerust te maken. Wat moest ik haar zeggen, zelf amper 19 jaar en dan een stagiaire nog jonger.
Jaren later inmiddels verhuisd voor de liefde naar Limburg, zat ik op een nacht in de tuin. Dat deed ik vaker als ik niet kon slapen en na wilde denken. Als ik naar de sterren kijk word ik op de een of andere manier rustig en heb ik heel sterk contact met boven. Toen nog niet altijd diep bewust van mijn paranormale kunnen en contact. Wel diep er mee geconfronteerd, maar ik duwde dit nog erg weg, ik vond het soms doodeng omdat ik zulke grootse dingen ervaarde en zag, dan kon ik op een of andere manier niet hendelen, Ben je een jaar of 24 en je krijgt dan grote views van de wereld te zien, je praat ineens met de christusenergie, en hier met niemand over kunnen praten, dan ga je echt aan je eigen verstand twijfelen. Als je er al over durfde te praten keken mensen je aan alsof je zag vliegen…

Maar goed, ik zag voor het eerst in mijn leven een vallende ster, en ik geloofde mijn eigen ogen niet, dus ik zei naar boven, als dit echt een vallende ster is, wil ik er nog een keer een zien en een wens doen. Dus vraag en je ontvangt het, en ja hoor, er kwam serieus nog een vallende ster. Ik heb een zoon gewenst. Een sterke lieve gezonde leuke zoon, die op mij betreft karakter zou lijken, en een doorzetter zou zijn, en ook wilde ik graag dat hij op de vader van mijn zoon zou lijken. Ik hoopte dat de vader van mijn zoon hierdoor ook meer bij zijn gevoel zou komen, en ook het bekende verhaal… hopen dat dit hem ook zo bij zijn gevoel zou brengen dat wij samen dichter bij elkaar zouden komen.
De vader van mijn zoon, was een heel gesloten type, en emotioneel sloot hij zich helemaal af… Wat ik ook deed, ik gaf hem veel kansen om hem tegemoet te komen in de wensen die hij had ik had alles voor hem over, dus cijferde ik mijzelf veel te veel weg. Inmiddels jaren later begrijp je pas dat dit een proces was waar ik doorheen mocht, en hier wil ik graag een ander keer op verder gaan.
Die mooie lieve zoon is er gekomen, ook heb ik gewenst dat hij een vooral goed mens zou zijn en worden en voor veel mensen iets moois en liefdevols zou mogen betekenen. Hij betekend voor mij in ieder geval heel veel, en ik ben blij zoals hij is, en de toekomst zal uitwijzen wie hij later mag zijn. Dat is natuurlijk niet aan mij wie hij later wil zijn en wat hij later wil worden…. Ik hoop dat hij een goed mens wil zijn later, en dan nog zal dat na de opvoeding zijn eigen keuze blijken.

Mijn zoontje vraagt regelmatig, Mama vertel nog eens over vroeger, toen jij nog met mijn papa was… Ik vertel altijd een beetje neutraal, om het fijn voor mijn zoon te houden, en de dingen die er gebeurd zijn, niet van belang zijn voor mijn zoon, ook laat ik hem blijken hoe gewenst hij is…
Ook begon ik deze keer weer te vertellen over “vroeger”en tot mijn enorme verbazing zegt hij:
Toen kwam er een ster naar beneden hé mama! En dat was ik… het duurde alleen even voor de ster op aarde was… Ik was helemaal van mijn stuk, want dat heb ik nooit iemand verteld.. hoe kon hij dit nou weten… wow! Ook wel eng hoor…
Een maand ongeveer geleden Kermis in het dorp waar ik nu woon, en ook dat hoort erbij. Ook vind ik het zelf erg leuk, dus op naar de kermis. We waren in het weekend al geweest met vrienden, en nu nog even Mama & Rickie tijd zoals we dat noemen. Door de kermis dacht ik weer terug aan hoe ik die tijd beleefde en dacht over dat fototoestel wat ik zo graag wilde hebben. Ik vroeg Rick of hij graag een beestje wilde winnen… Dat wilde hij wel, want in het weekend was dit niet gelukt. Ik legde Rick uit dat ik mijn best ging doen, maar dan moest hij met zijn hartje wensen dat we er een wonnen.. En ja hoor de 2e poging was het raak, we hadden een aap.
Op naar de rups… daar gingen we samen in net als het weekend ervoor, en daar kon je een gratis rondje winnen. Er werd in het begin een soort wollen kwast aan een bal met een touw gehangen en dat rare dingen werd over de passagiers van de rups op en neer geslingerd, wie dat wollen vieze ding ving mocht gratis nog een keer. Het weekend hadden we al geluk, want dat blijven uitdagingen en met je gedachte kun je veel bereiken bleek maar weer. Want tja… als ik hem ving was ik wel een Coole mama voor mijn zoontje, dus Coole mama had hem te pakken. De maandag waarop we de aap gewonnen hadden samen weer in de rups. Ik legde Rickie weer uit dat hij heel diep vanuit zijn hartje diep moest wensen, dat we dan de kwast wel te pakken zouden krijgen, en ja hoor: we hadden hem! Hierna mocht Rickie een gratis ritje alleen. Ik zei dat ik ging kijken en heeeel hard zou wensen, en als hij dat ook zou doen we hem hem vast deze keer zou hebben… Wat was mijn mannetje trots… Het werkte, Hij had hem weer! Dus de kracht van de gedachte, hebben wij als kind al, alleen raken we deze onderweg als we het harde echte leven in moeten soms even kwijt….
Afgelopen periode heb ik ook zelf regelmatig gebruik gemaakt van het gebed en de kracht van gedachte… Het kost niets en mijn ervaring is dat de wens en het gebed voor een ander het sterkste werkt.. dus wat let je?

Zelf jouw energie in water transformeren

Leuk voor iedereen om zelf te proberen en te leren…
Iedereen kent het wel of heeft er in ieder geval wel eens van gehoord, ingestraald water. Ik heb mij er in ieder geval vaak over verwonderd, toch is het heel eenvoudig. Ik heb het ook een paar jaar geleden van iemand geleerd. Ik zal het zo goed mogelijk in stappen uitleggen hoe u dit zelf ook kunt doen. U kunt dit ook combineren met edelstenen. Zoals u weet bestaat hetgrootste deel van de aarde uit water, zo ook ons menselijk/stoffelijk lichaam.
U neemt een glas kraanwater of een glas (bron)water uit de fle/paks. Om te beginnen raad ik aan dit eerst met een glas water te leren, daarna kunt u dit ook met een hele fles water gaan doen etc..
U gaat goed in uw aarding staan en uw hartsgevoel. U neemt even een slokje van het water om kritisch te proeven en analyseren hoe het water smaakt, want kritisch moeten weten alle tijden blijven. Dit om ook te checken dat het werkt! Smaakpapillen zijn wel nodig!
Als u goed gefocust van het water heeft geproefd  doet u twee handen om uw glas heen. Vanuit uw hart vraagt u aan uw bron energie vanuit het licht. U ontvangt het licht met uw hart en zend dat via uw hartsenergie en gedachten naar het water toe. U doet dit twee maal achter elkaar. Een 20 seconde ongeveer tot u het gevoel van binnen heeft, u krijgt een soort seintje dat het gebeurd is.. dan mag u nog een keer van het water kritisch proeven.  Proef met verwondering hoe het water veranderd van smaak. U hoeft niet ineens water met een colasmaakje te verwachten natuurlijk,!
U zult ervaren dat het water zoeter en zachter zal smaken. Met uw gedachte kracht bepaald u vanuit liefde wat u voor energie aan het water wilt toevoegen.  Vraag in vol vertrouwen de energie die u wilt ontvangen en zend het door naar uw glas water.
Als variant kunt u ook gebruik maken van edelstenen als kristallen en dan voorstaande te doen, op die manier kunt u extra energie activeren. Iedereen die dit echt wilt kan dit! U weet toch ook dat eten dat door moeder des huiszes bereid wordt met liefde gemaakt word? Daarom smaakt dat eten ook zo heerlijk… Ik gebruik het zelfde recept voor gehaktballen als mijn moeder, toch zijn de gehaktballen van mijn moeder veel lekkerder… toch eens downloaden met welke energie zij dit maakt;-)
Succes en veel plezier ermee!

Moederdag

Mijn zesde Moederdag, toch even een traantje in mijn ogen als mijn mannetje mij zijn zelfgemaakte cadeautje komt overhandigen. Al 4 jaar mag ik alleen voor hem zorgen, ieder jaar opnieuw met Moederdag denk ik wel even goh, hoe gaat dat bij anderen… Waar een papa in het gezin is, dekken zij gezellig de tafel, maken zij met papa een ontbijt op bed, hebben zij stiekem cadeautjes gekocht?
Zijn slimme vragen, mama hoe was dat toen jij nog met mijn papa was…
Maar  wat een kanjer heb ik toch.. dat weet ik wel zeker…wij vieren het op onze manier. Lekker ontbijt even een dikke vette knuffel… Rickie wil alles voor me doen, ontbijt op bed maken, knutsel werkjes maken, zingt zelf liedjes voor me… het liefst van die zelfverzonnen, waar ik natuurlijk heel verrast op reageer.
Vaderdag kent hij niet eens.. Op school afgesproken dat als er voor Vaderdag geknutseld wordt hij iets voor mijn vader maakt, want ja ik heb het zo druk, ik heb geen tijd iets voor mijn vader te knutselen. Hoe leg je iedere keer opnieuw aan je kind uit zonder emotionele lading dat papa niet echt een papa wil en kan zijn, zo ver weg is van zijn gevoel en verantwoordelijkheid dat hij het leven niet kan omarmen maar wegloopt voor zijn vaderschap en alle andere verantwoordelijkheden. . We blijven creatief en leggen er zo min mogelijk emotionele lading op.. laat het maar zijn…
Gelukkig door mijn mooie beroep ben ik ervan bewust dat ik lang niet de enige ben in deze situatie, triest genoeg staan heel veel moeders er alleen voor, met zeker nog veel ergere situaties. Wat is dat toch met die categorie zogenaamde mannen die zich vader noemen en gewoon de moeder er alleen voor laten staan, erger nog, hun eigen na-zaad laten barsten… Waar is de sociale controle gebleven van omgeving, waarom grijpt familie en vrienden niet in? Dit schrijvend ben ik even zeer bewust dat ik geluk heb, dat ik alles voor elkaar heb gekregen dat ik van huis uit kan werken en daardoor gelukkig ook een mama thuis kan zijn, evengoed niet de tijd altijd heb voor mijn zoon die ik zou willen hebben maar in ieder geval niet genoodzaakt ben mijn kind of ik nu wil of niet in een opvang te moeten plaatsen omdat er ook brood op de plank moet… In vakanties mag bijtanken van mijn ouders, die dan even de scepter van mij overnemen, als grootouders….
Vanaf mijn zwangerschap die niet volgens het boekje mocht gaan maar eerder alles uit het boekje mocht ervaren, daardoor nog dankbaarder dat ik zo’n gezonde Hollandse jongen op de wereld heb mogen zetten. Terugdenkend aan de 126 kilo die ik woog ten tijde voor mijn bevalling, alles had ik er voor over, als mijn kind maar gezond op de wereld zou komen. Op het moment dat je zwanger bent, ben je eigenlijk al moeder, je begrijpt iets wat je ervoor niet begreep. Je wordt bewust van je voeding, je levensstijl, want alles heeft eenmaal effect op je ongeboren kindje. Je gaat nadenken over hoe je het wilt gaan doen als ouder. Natuurlijk ga je het heeeeeeel anders doen dan je eigen ouders, tot de momenten dat je ineens eigen moeder in jezelf terug hoort, betrapt… ! mm blijft grappig, want dit hoor je zo vaak. Als ik kijk naar mijn zoontje en hoe hij mijn moeder iedere keer weer naar zijn hand probeert te zetten en het vaak nog wel lukt ook, zie ik mezelf als kind terug, ook dat deed ik precies hetzelfde, nu zeg ik het tegen mijn moeder, goh mam.. ehhh zie je dat niet?  Zo deed ik dat ook hoor. Best lastig voor Rick, zijn moeder herkent haar eigen trucjes, dus voor deze mama gaat dat feest niet op… tegen je moeder je eigen gedrag tentoonspreiden dat je die trukendoos ook had, best gewaagd, maar ach ik was een kind… en het zal niet meegevallen zijn voor mijn moeder… Die truckjes van haar kroost…
Vandaag weer even bewust van mijn moederschap. Je eigen opvoeding herbruik je evengoed met een nieuw bewustzijn van deze wereld, maar verloochenen doe je het gene wat jij hebt meegekregen van je eigen ouders niet. Vaak ook blij dat je bent opgevoed als je sommige mensen/kinderen mag waarnemen… gewoon de normen en waarden die je hebt meegekregen, de manieren, zoals het geven van een hand, het aankijken, de dank u wel, het alstublieft zeggen…het nakomen van afspraken, de eer van je woord. Mama dank voor wie je bent, wat je mij hebt geleerd. Ook voor de grootmoeder die je bent en wilt zijn. Je opmerkingen waar ik voor mijn moederschap niet altijd zoveel waarde aan hechte, nu maar al te goed begrijp. Tja,… wat men zaait zal men oogsten.. zo is begint dat al met zwanger zijn. Wat eet je, wat neem je tot je? Dat heeft effect.. overdadig gezond gegeten, alle nicotine was voor mijn zwangerschap gelukkig uit mijn lijf, het mega overgewicht, heb ik met lede ogen geaccepteerd, dat zou erna wel goed komen… ( na 2 jr. was ik 55 kilo lichter, pppfffff) eenmaal mama, bewust van alles wat ik mijn kind geef effect op hem zal hebben. Hoe ik met mijn kind zal omgaan zijn basis zal vormen tot het mens dat hij later zal zijn. Ook al doen we dingen niet altijd goed, we doen ons best… en inmiddels wetend, dat ook mijn opvoeding gewoon is blijven hangen, mag ik erop vertrouwen  dat dit voor ons nageslacht ook zeker zo zal zijn. Wij zijn slechts de veilige haven, de leermeesters voor de ouders van later, die vast ook voor dezelfde dilemma’s komen te staan…
Lieve Mama’s vandaag is het onze dag… we mogen even een dag vrij zijn, genieten van de taak die wij op ons hebben genomen, geniet op jouw manier.. alleenstaand of niet. De liefde voor je kind(eren) is en blijft onvoorwaardelijk… je hebt een grote taak, want dat wat we zaaien, wordt ook geoogst en wij vrouwen en moeders van deze wereld beseffen dat maar al te goed… wij begeleiden de nu de wereld van de toekomst… ja papa’s…vergis jullie niet;-)  Dit is mijn Moederdag cadeau voor alle moeders, een hart onder de riem, een glimp van mijn moederhart naar alle harten van andere moeders.
In onvoorwaardelijke liefde,
Mama Mireille

Witte Veer

Column Mireille…Witte Veer als voorteken van de engelen…en verhaal van Miranda en haar oma…
Een poosje geleden kreeg Mireille “de taak”iemand naar het licht te begeleiden…

Het is al weer even geleden en vergeten doe je zulke mooie ervaringen nooit. Het was op een vrijdag en ik kwam thuis van het boodschappen doen. Precies op de steen ( plateau) bij de voordeur ligt een wit veertje, alsof iemand deze daar heeft neergelegd. Ik raapte deze uiteraard direct op. Mijn ervaring is als ik witte veertjes krijg, de engelen mij iets komen vertellen of alvast een voorbode geven, we hebben een klus voor je…

Het witte veertje netjes weggeborgen en verder met de boodschappen opruimen. Ik weet dat ik zo af en toe “opdrachten”ontvang, die ik doe omat ik weet dat dit gewoon de bedoeling is. Uit dankbaarheid voor de begeleiding die ik van mijn Lichtvrienden ontvang weet ik ook dat ik af en toe “een soort klus” krijg. Het woord klus is zeker niet het gepaste woord ervoor, maar nuchter en aards als ik ben, benoem ik alles liefst ook zo aards mogelijk. Ik wordt er af en toe uitgepikt om iets te betekenen voor mijn medemens in opdracht van. En dat doe ik met alle respect en liefde voor het gene dat ik mag doen in alle dankbaarheid.

Ik zie het ook niet als klus, maar als een prachtig cadeau. Dat is denk ik ook een veel mooiere conclusie, want als je af en toe zulke mooie dingen mag doen en mensen daarin mag begeleiden, voel je je wel vereerd en mag je het als een waar cadeau zien, dat de engelen je dit toevertrouwen dat je dit kunt.

Al eerder met een buurvrouw van 2 deuren verderop gesproken over haar oma die niet goed ging. Ik zag haar onmacht en verdriet, ik sprak met haar, vertelde ook wat ik doorkreeg om dat zij hier ook open voor staat. Ook heb ik haar te kennen gegeven als het niet zou gaan of ze had hulp nodig ze mij mocht bellen om een beroep op mij te doen.

Totaal onverwachts, wit veertje of niet zat ik lekker op de bank voor de tv met een bordje op schoot te eten met mijn zoontje op vrijdagavond en mijn buurman belde aan. Of ik zijn vrouw wilde bellen, die bij haar zieke oma was. Eerst even naar zijn huis gegaan, ik wilde even een foto van Oma hebben om dieper in te kunnen voelen en heb direct mijn buurvrouw gebeld. Ik voelde direct haar longen en vocht in de borststreek. Ik voelde een enorme druk op mijn borst en kreeg het enorm benauwd. Het bleek bij navraag dus ook dat er veel vocht in haar longen zat, dus die bevestiging had ik even nodig. Als ik dingen door krijg wil ik altijd “bewijzen”ter identificatie, dan weet ik dat ik in de juiste energie zit. Zo kreeg ik de moeder van Oma door en een klein jongetje. Bij navraag bleek ook dat te kloppen. Ik heb Oma een healing gegeven omdat zij er nog niet volledig klaar voor was en gaf mijn buurvrouw duidelijk te kennen dat al die mensen die om haar heen zaten, en door de emotie, Oma het leven nog niet wilde loslaten. Tijdens de healing heb ik contact met het licht gemaakt en de connectie en verbinding sterker gemaakt zodat oma alvast aan de energie kon wennen en haar lichaam ook aan dit gevoel kon wennen. Het is zo mooi als je dit mag voelen en teruggekoppeld krijgt van degene die het mee ervaart. Al eerder heeft mijn buurvrouw een edelsteen bij mij gehaald, dat was een Seleniet ook wel een engelensteen, dat scheen ze ook niet meer losgelaten te hebben. Deze steen kan iemand helpen in een proces om naar het licht te gaan.

Na een dik uur, anderhalf uur stond mijn buurman opnieuw aan de deur, ik ben naar boven gelopen, om in mijn praktijk in alle rust ervoor te gaan zitten, het was tijd… Ik krijg het letterlijk te horen, maar ook intense diepe rillingen gingen door mijn lijf.

Mijn buurvrouw zette haar telefoon op de speaker en hield de hand van Oma vast. Ik begon met oma te praten terwijl ik energetisch alles invoelde ook de lijnen met boven liep ik ondertussen af, en in het eerder gesprek stond engelen en haar vader en moeder al klaar haar op te halen en te begeleiden naar het licht. De Tunnel stond als het ware al open. Aan de ademhaling te voelen en horen, merkte ik dat Oma steeds rustiger werd en zich langzaam overgaf. Ik liet haar in de energie voelen, horen en zien hoe het licht was en liet haar voelen dat het thuis was… Mijn buurvrouw gaf mij ook aan, ze wordt heel rustig en ze reageert direct op je stem, alsof ze je kent…

Terwijl Oma langzaam het leven losliet, en ik haar vertelde dat de enorme fijne band die zij nu met haar man is, boven zou wederkeren, liet Oma los en blies haar laatste adem uit…

Ineens schoot mij te binnen dat ik een witte veer had gevonden en deze had bewaard. Ik gaf mijn buurvrouw te kennen dat ik een veer als signaal van de engelen had gekregen en ik deze voor haar zou bewaren als aandenken van dit bijzondere onvergetelijke moment. Dit was de 2e x dat ik iemand hoe gek het mag klinken telefonisch naar het licht heb mogen begeleiden. Aan de ene kant heel bizar om dat per telefoon te doen, terwijl tijd of afstand soms geen andere keuze laat, ben ik een dankbaar mens dat ik deze taak kreeg, en heb het met liefde gedaan. Ik mag wel stellen dat ik het mooiste beroep van de wereld heb!

In Licht, Liefde en Verwondering,

Mireille van Rijn